گمشده

در راه خانه

هوا ابری

دل مثل همیشه گرفته

هندزفری در گوشم

دست در جیب

و فکر و فکر و فکر تا بی نهایت

به کسانی که در زندگی ام حضور داشته اند فکر میکنم

از معلم کلاس اولم بگیر

تا مجازی ها

آنقدر تعدادشان زیاد شده که بعضی ها از خاطره ام بیرون رفته اند

دلم میگیرد

باید هم بگیرد .. وقتی به تک تکشان فکر میکنم

وقتی بعضی ها را از نزدیک میبینم

پیر شدن شان را حس میکنم

از زندگی متنفر میشوم...کاش پسری مثل من هیچوقت به دنیا نمی آمد

تا با چیز های الکی دلش بگیرد...

کاش اصلا منی وجود نداشت

کاش حداقل میشد فراموشی بگیرم...

من در لا به لای این آدم ها

این روزها

در بین همین ثانیه ها

گم شدم

یک گمشده ایی که هیچوقت پیدا نشد

هیچوقت خبری از حالش نگرفتند

آنقدر فضا شلوغ پلوغ بود که کسی نفهمید

کسی حسش نکرد

من در بین مشق شب های مدرسه

در بین بازی در زیر باران

در خانه تکانی ها

در مزه شیر مدرسه

در خنده های از ته دل

دور ریخته شدم....

آقای ربات - دووور...